'Wij gaan nu Ugali eten (met de vis van de foto, die overigens al minstens vanaf onze aankomst in de koelkast lag, jum)... erg benieuwd!'
Tja... ugali... niet echt ons lievelingsmaal! Het wordt gemaakt van maïszetmeel en water. Dit wordt gemengd tot een zeer-zwaar-op-de-maag-liggende deegbal. Je pakt met je handen een stuk ugali en hiemee pak je weer de groenten en vis en dan eet je het op.
De vis was overigens best okè van smaak... maar helaas niet zoals wij verwende Nederlanders gefileerd op je bord, maar de hele vis met kop, graat, staart en al lag in de pan....

APDK (Association for the Physically Disabled of Kenya)
Deze week zijn we voor het eerst bij ons project, APDK, geweest.
Het is een revalidatiecentrum waar kinderen tussen de 3 en 18 jaar verblijven, die zijn geopereerd, wachten op operatie of behandeld worden aan allerlei verschillende aandoeningen. Ook komen er kinderen en volwassenen poliklinisch, voor therapie.

Officieel is er in APDK ruimte voor 60 kinderen die daar klinisch verblijven, maar nu zitten er 67 kinderen. Dit komt doordat er gewoon kinderen zitten die niet meer worden opgehaald door hun ouders!!

Een dag op APDK
Een dag op APDK begint voor ons om acht uur (dit betekent dat onze wekker om half 7 afgaat).
's Morgens vlak voordat wij het terrein lopen we langs een kleuterschooltje, waar de kinderen ons staan op te wachten en vrolijk 'Mzungu mzungu' zingen.
Aangekomen op APDK helpen wij met de wondverzorging en aankleden van de kinderen.
Tussen 9 en 10 krijgen de kinderen fysiotherapie. Wij helpen daarbij vooral de kinderen met oedeem en contracturen, d.m.v. doorbewegen, masseren en verbinden.
Om 10 uur gaan alle kinderen in de eetzaal zitten en krijgen ze Keniaanse thee met 2 droge boterhammen.
Daarna naar de klaslokalen. De juf die les geeft, werkt er al 7 jaar. Ze was eerst verantwoordelijk voor beide klassen (dus alle kinderen!). Gelukkig is er nu een vrijwillige leraar voor de oudere kinderen.
Tussen 12 en 2 is het lunchtijd. In die twee uur heeft het personeel ook allemaal pauze en gebeurd er ook weinig. Veel kinderen doen na de lunch een dutje.
Om 2 uur gaan alle kinderen naar de fysio en de ergo. Daar moeten ze zelfstandig oefeningen doen. Maar eigenlijk doet meer dan de helft hier niet aan mee, omdat zij één of meerdere lichaamsdelen in het gips hebben en niet mee kunnen doen.
Na de fysiotherapie is het weer tijd voor Keniaanse thee. De kinderen die langzaam lopen hebben mazzel als er voor hen nog thee overblijft.
Vaak kijken de kinderen na de fysiotherapie (educatieve) tv en rusten wat uit. Meestal gaan wij rond half 4 - 4 uur richting huis, na een vermoeiende dag!

Aandoeningen
De aandoeningen die wij zien op APDK zijn eigenlijk niet te beschrijven. Wat je hier ziet komt in Nederland (bijna) niet meer voor. Voornamelijk omdat kinderen in Nederland hier al vlak na hun geboorte aan geholpen worden. De kinderen hier worden niet direct geholpen en daardoor vergroeid alles nog meer.
Er zeer veel verschillende aandoeningen. Er zijn veel kinderen met klompvoetjes, maar ook kinderen met spitsvoetjes, waterhoofden, Prader-Willi Syndroom, dwerggroei, spasmen, plexusparesen en sommigen gecombineerd verstandelijke handicaps.
Wat ons hier vooral opvalt is hoe de kinderen zelf met de aandoeningen omgaan. Bijna alle kinderen lopen nog... Sommigen lopen op de wreven van hun voeten, op handen en voeten, schuiven over de grond of kruipen .
Een aandoening die veel voorkomt hier op APDK zijn de klompvoeten. De (voornamelijk) kleine kinderen die hiervoor behandeld worden hebben vaak aan twee benen gips en rennen rond op een soort klosjes die in het gips gebonden zijn.
Ook veel kinderen maken gebruik van ortheses. Er zit geen buigbaar gedeelte bij de knie. De kinderen kunnen hierdoor hun benen dus niet buigen en zij kunnen dus eigenlijk alleen maar rechtop staan. Als een kindje valt, dan kan het dus geen kant op. Jullie begrijpen, dit is best heftig om te zien.
Ondanks deze ellende is het opvallend hoe vrolijk de meeste kinderen toch nog zijn en er het beste van proberen te maken.

Omgang
De eerste ochtend toen wij binnen kwamen lag er op het binnenpleintje een meisje met ortheses tot over de knieën, met haar gezicht op de grond. Wij schrokken en keken verbaasd om toen we zagen dat niemand hier naar keek of aanstalte maakte om te helpen. Aan pijn wordt in Kenia eigenlijk totaal geen aandacht besteed. Zo zagen wij onze eerste dag hoe zonder verdoving pinnen uit een knie werden verwijderd met een iets wat roestig tangetje (nee hoor, hij had geen pijn, hij was gewoon bang). De kinderen hingen de eerste ochtend direct al om onze benen.... Daar heb je weer Mzungu's die ons wat extra aandacht kunnen geven en zachter in de omgang zijn als Kenianen.
Maar toch is het niet helemaal verkeerd dat ze zo worden behandeld, want het is een harde wereld daarbuiten, waar ze zich toch moeten gaan redden.

School
De kinderklas is 1 grote chaos... kinderen liggen op de grond en kunnen niet meer opstaan, omdat ze ortheses hebben waardoor ze hun benen niet kunnen buigen.. of beide benen zitten aan elkaar met de ortheses. Het speelgoed ligt overal door de klas en de kinderen die niet zelfstandig kunnen lopen plassen in hun broek op de grond. De juf doet heel erg haar best, maar het is gewoon te druk voor haar... Alle leeftijden zitten bij elkaar en veel kinderen hebben nog nooit eerder onderwijs gehad. Alsof ze het nog niet druk genoeg heeft moet zij onder de lessen ook nog oudergesprekken doen.

Toilet-ellende
Het eerste uur dat we op APDK waren zei een meisje zei tegen ons dat ze naar de wc moest... Dus wij gingen haar helpen naar het toilet.
Door haar ortheses kan ze haar benen niet buigen en zitten ook haar benen aan elkaar. Toen we haar dus op het toilet zette, zou ze zo in de toiletpot vallen. Het arme kind dus maar even vastgehouden.
Een ander jongetje had in zijn broek geplast... dus maar even een schone broek gezocht om hem te verschonen. Ortheses uit... natte broek uit... schone broek aan... ortheses weer aan?? Mooi niet.. hij gilde en krijste en wilde ze niet meer aan (groot gelijk!!) Dan maar zonder ortheses, kruipend over de vloer. Dit was dus een lekkere binnenkomer.
Aan de hygiëne valt hier trouwens nog erg veel te verbeteren, eigenlijk stinkt het op het hele project naar urine en de toiletten zijn vies en niet ingericht op gehandicapte kinderen. Daarom worden er af en toe po's gebruikt die dan vervolgens ergens midden in een klaslokaal blijven staan. De kinderen krijgen geen ondergoed of luiers aan, terwijl deze wel gewoon in de kasten liggen.

Vrije tijd
Buiten APDK maken we ook nog genoeg mee....
Zo waren we op dag 2 na het werk nog even naar town geweest... en opeens rende er een man door de straten, al schreeuwend... Gelijk rende er heel veel mannen achteraan, ook schreeuwen. Renate en ik schrokken ons kapot en stonden als twee bange haasjes, verloren tegen de muur aan. We dachten minstens dat er rellen uitbraken of dat er een aanslag werd gepleegd. Aan de overkant lachte een groepje mannen ons uit... Niks aan de hand.. ze gingen achter een zakkenroller aan... pppffff dat was echt schrikken!!
Nu zijn we gelukkig al een stuk meer gewend hier. We zijn erachter gekomen dat Mombasa eigenlijk een hele veilige stad is. De mensen zijn er aardig en behulpzaam.

Toen we vrijdag naar huis gingen met de matatu, belandden we in en enorme verkeerschoas (nog veel erger dan de normale choas). Een politie-agent probeerde in zijn eentje het verkeer te regelen. Onbegonnen werk natuurlijk. De matatu's houden zich geen van allen aan de verkeersregels en willen allemaal zo snel mogelijk doorrijden. Op een gegeven moment was de agent het zat en begon hij met zijn stok op de busjes te rammen! Toen hij zag dat dit geen zin had, begon hij de chauffeurs zelf te slaan. Onze chauffeur stond helemaal verkeerd op de weg en zag zijn klappen al aankomen. Toen zij hij tegen ons, Mzungu's, dat we snel voorin moesten gaan zitten en zeggen dat we van 'the airport' kwamen. De chauffeur werd klappen bespaard en we konden al snel doorrijden.
De chauffeur had natuurlijk tijd verloren en scheurde als een malloot over de weg. Toen hij een stuk wilde afsnijden en van de weg af reed, kwam hij terecht op een zandweggetje met allemaal stenen.... opeens.... BOEM! Helaas, klapband... Gelukkig kwam er al snel een andere matatu voorbij en zijn we alsnog veilig thuis aangekomen.
In het weekend zijn we vrij en kunnen we genieten van Kenia.
Zaterdag zijn we naar Nyali beach geweest. Dit is echt het toeristische gedeelte van Mombasa. We hebben de laatste week nog nooit zoveel mzungu's gezien! Tijdens de rit hierheen is het contrast tussen dit gedeelte en town wel erg groot. Het toeristische gedeelte bestaat voornamelijk uit luxe resorts en mooie witte stranden. Wij zijn zelf ook een dagje naar zo'n resort geweest, Voor 1000 Keniaanse shilling (10 euro) kun je daar de hele dag aan het strand of zwembad liggen.
Vandaag (zondag) zijn we met Meshack meegeweest naar de kerk en hebben we meegedanst in de disco voor Jezus.... Erg leuk om een keer mee te maken!

We zijn er ondertussen ook achter dat niet alleen het neefje (Ray) hier woont, maar ook nog de nanny/schoonmaakster hier in de keuken slaapt (dat zijn dus 6 mensen in plaats van 4 in het huis).
Waar we ook nog achter zijn gekomen is dat we de afgelopen week slecht weer hebben gehad (we dachten al dat het wel mee viel met de echte hitte), maar sinds gister maken we de normale temperaturen mee ... dat is dus echt wel hitte!

Tot de volgende blog...

Kwa heri!

PS we hebben nieuwe foto's toegevoegd!